Now's the time! Boy Edgar's geniale geestdrift
Over Boy Edgar
Boy Edgar is bijna een halve eeuw actief in de jazz, van 1935 tot zijn dood in 1980. In die periode werkt hij met iedereen die ertoe doet in de vaderlandse scene: Kid Dynamite, Ado Broodboom, Piet Noordijk, The Diamond Five, Rita Reys, Louis van Dijk, Han Bennink, Willem Breuker, Hans Dulfer, Gerrie van
der Klei en vele anderen. Bovendien deelt hij het podium met internationale grootheden als Ben Webster, Johnny Griffin, Max Roach, Abbey Lincoln, Slide Hampton, Eric Dolphy, Cecil Taylor, Albert Ayler, en Betty Carter. Edgar is vooral bekend als leider van Boyʼs Big Band (1960-1971). Deze bigband is geformeerd rond het fameuze Nederlandse hardbopcombo The Diamond Five. Edgar verzorgt de arrangementen en meerdere composities voor het orkest. Hij laat zich inspireren door zowel swing en bebop als free jazz en creëert zo een heel eigen geluid. In zijn arrangementen laat hij veel ruimte voor soloʼs en improvisaties wat leidt tot spannende, soms chaotische, maar immer spraakmakende optredens in binnen- en buitenland. Bijzonder is bovendien dat Boyʼs Big Band bestaat uit zowel ʻcommerciëleʼ radiomuzikanten als avant-gardistische musici, een unicum in de dan hevig verzuilde Nederlandse jazzscene. Maar Boy Edgar heeft nu eenmaal lak aan conventies.
Boyʼs Big Band maakt twee legendarische langspeelplaten: Nowʼs The Time en Finch Eye, die door pers en publiek enthousiast ontvangen worden. Met zijn vrije geest verjaagt Edgar definitief de spruitjeslucht uit de Hollandse jazz. Hij durft groots te denken en krijgt veel voor elkaar; zoals een optreden op het prestigieuze jazzfestival van Juan-les-Pins, mét overheidssubsidie, de allereerste ooit. De bigband speelt met vele internationale sterren en voor het afscheidsconcert van het orkest in 1971 weet hij niemand minder dan Nina Simone te strikken. De flamboyante Edgar heeft een goed gevoel voor show én voor media.
Boy Edgar leidt een fascinerend dubbelleven; naast musicus en bandleider is hij ook huisarts en medisch onderzoeker. Als medicus gaat hij al even non-conformistisch te werk als in de muziek. Zo werkt hij in de allereerste abortuskliniek van Nederland. Als huisarts introduceert hij voor zijn patiënten een soort basisziektekostenverzekering avant la lettre en hij pleit voor groepspraktijken, lang voordat die gemeengoed worden. Voor Boy Edgar is er niet zoveel verschil tussen zijn bestaan als musicus en als medicus: ook als arts gaat hij creatief en improviserend te werk. Maar zijn dubbelleven wordt hem uiteindelijk wel fataal. Edgar gunt zichzelf nauwelijks rust, slaapt maar enkele uren per nacht, en begint steeds meer te drinken. In 1980 overlijdt hij, 65 jaar oud, aan een leverkwaal.
Documentaire
In een radiodocumentaire van zestig minuten geven we een beeld van Boy Edgar, die een fascinerend en veelbewogen dubbelleven leidde: ʼs nachts was hij jazzcomponist, musicus en bigbandleider, overdag was hij medisch onderzoeker en huisarts in de Bijlmermeer. Middels muziekfragmenten (van live-concerten en LPʼs) en interviews met betrokken musici, familieleden, geliefden en collegaʼs uit de medische wereld, schetsen we een portret van de man en zijn muziek.
Zijn artistieke nalatenschap komt aan bod door gesprekken met recente VPRO/Boy Edgarprijswinnaars. Ook zal Boy Edgar zelf te horen zijn in interviews die hij gaf voor radio en tv.
Voor het tweede uur wordt een keuze gemaakt uit de vele unieke muziekopnamen van Boy Edgar als leider van Boyʼs Big Band (jaren zestig) en de Boy Edgar Sound (jaren zeventig). Radio-opnamen, televisieregistraties, platensessies. De archieven liggen vol met nagelaten werk van Boy Edgar.
CD-uitgave
Ook willen we een fraaie CD samenstellen uit de genoemde hoeveelheid archiefmateriaal. De documentaire zal als bonus-cd aan de uitgave toegevoegd worden.
trefwoorden: Cultuur / Gelijke behandeling / Media / Vrije tijd /
